Volg het verhaal nu alleen online en dat is tot nu toe (dag 2) best leuk.

I think the main problem is that some Transmedia/ARG producers do not give their participants/players enough credit. If you believe you need to hoax your audience then you’re on the wrong track all together, in my opinion.

I do not think it is wrong to create an experience that allows your audience to immerse in a story. However, if the audience is left wondering if something is real or just entertainment, then you take away (part of) their choice to participate.
You’re then just hoaxing your participants and where will that end?
How far will these producers go to shock and fool their audience in future productions?

The problem I have with hoaxing is that producers who think they need that type of controversy for their projects are a) setting a bad standard and b) should focus on creating an awesome story that players voluntarily(!) immerse in.

Good books don’t fool their readers into believing that they are anything else than a book. They just present their readers with a story so good that the readers no longer care that they are just reading a book.

With kind regards,

Dominic de Haas

Zelf ben ik dan ook op zoek naar waar je als maker de grens trekt, en hoe je je publiek een veilig gevoel geeft. Dat is ook wat ik andere (ARG) makers vaak online heb horen zeggen: het belangrijkste is dat spelers zich veilig voelen. Als dat niet het geval is, zullen ze ook niet dieper in je verhaal willen duiken.

Je criteria vind ik een interessant begin, maar wil ik toch ter discussie stellen. Ook al heb ik zo snel geen alternatieven.

- Mensen kunnen zich snel zorgen maken om iets dat hen niet aangaat. Dus ook al gaat het hen persoonlijk niet aan, toch kunnen ze wakker liggen van je project. Natuurlijk heb je dat altijd, en verschilt het van persoon tot persoon. Ik heb een project op school gehad waarbij zogenaamd een docent werd bedreigd en het project zelf werd gesaboteerd door onbekenden. Voor veel medestudenten kwam dat te dichtbij. Het was namelijk ook realistisch en ook angstwekkend. Maar ZIJ werden niet bedreigd, en HUN project werd niet gesaboteerd.

- Dit volgende punt vind ik zelf iets sterker: een project hoeft niet angstwekkend te zijn om ethisch onverantwoord te zijn.
Een stukje eigen ervaring: Ik heb geprobeerd om een ARG te maken voor mijn toenmalige vriendin. Daar had ik de beste bedoelingen mee, en het was redelijk onschuldig. Ik heb echter wel voor haar verborgen gehouden dat ik erachter zat, om het geheimzinnig te houden. Toen ik het uiteindelijk vertelde, besefte ze dat ik op bepaalde momenten geacteerd/gelogen had, en was dat het enige dat telde.
Wellicht zou je het kunnen “verklaren” door te zeggen dat dit project de maximale score had op persoonlijk vlak, en daarnaast heel realistisch was, waardoor je derde criterium niet meer van belang is.
Vind jij dat Lonelygirl15 ethisch verantwoord zou zijn, als je het angstwekkende aspect zou weglaten? Dan heb je namelijk nog altijd een personage waar spelers een band mee opbouwen, die uiteindelijk helemaal nep blijkt te zijn.

Het criterium van realisme vind ik wel essentieel.
Wanneer mag je überhaubt iemand in de maling nemen? en voor hoe lang? Zelf moet ik altijd aan Punk’d denken: iemand in een realistische setting compleet de stuipen op het lijf jagen, maar maximaal voor een paar uur. Blijkbaar mag het dan. Ik zou daar persoonlijk al mijn twijfels bij hebben. Wil ik dat een ander wel aandoen?

Het volgende wijkt wat af van je onderwerp, maar het is wel een vraag die er veel mee te maken heeft:
Welk doel dient realisme eigenlijk? Waarom zou je je als maker überhaubt op glad ijs bewegen?
Voor mij draait het om meer dan alleen spelers in het verhaal trekken. Realisme maakt iets spannender, immersiever. Ze hoeven zich minder in te beelden. Maar zodra spelers teveel gaan twijfelen over de echtheid, worden ze te onzeker en voorzichtig. Er is maar een handjevol dat door zal spelen ook al weten ze niet of iets echt is of nep. Daarnaast lijdt die vraag erg af van de inhoud: als spelers alleen proberen uit te vinden of iets echt is of een “hoax”, zullen ze afhaken op het moment dat ze eruit zien. Ik kan geen concrete voorbeelden noemen, maar ik heb vaak genoeg gezien dat spelers een reactie plaatsen “Oh, dit is nep!” en dan geen interesse meer hebben, omdat die oorspronkelijke prikkel en de nieuwsgierigheid om te onderzoeken wegvalt.

My 2 cents .
Nogmaals: toffe post! Mijn conclusie nu is dat je heel erg gelijk hebt.

Cyaround